Mark de Kruyff

Mark de Kruyff is geboren op 6 juni 1988 en lid van SDV Barneveld vanaf seizoen 1994/1995. Na een goede (voetbal)jeugd gehad te hebben, en een wat mindere beginperiode in de senioren( kruisband blessure) werd zijn leven volkomen op zijn kop gezet in oktober 2008. Er werd lymfeklierkanker bij hem geconstateerd. Na heel veel behandelingen werd hij in juni 2009 schoon verklaard. Maar eind september, begin oktober 2009 was het weer mis. De kanker was terug gekomen..of nooit weg geweest.

Mark de Kruyff, een zeer strijdlustige, positieve kerel die nog een aantal elftallen van zijn ‘cluppie’ op zijn lijst heeft staan!!! Hier zijn eigen verhaal. 

Mijn verhaal

Ik begin mijn verhaal bij het begin van mijn seniorentijd bij SDV Barneveld. Na een succesvolle periode als jeugdspeler was de planning om te kijken hoe ver ik het bij de senioren zou schoppen. Ik had als A1-speler al een paar keer mogen snuffelen aan het seniorenvoetbal bij 'Het Vierde' en met die vedettes voetballen ging op zich prima. Het ging echter anders dan gepland. In de 2e oefenwedstrijd van het 2e elftal, in de voorbereiding op mijn 1e seizoen, scheurde ik mijn voorste kruisband af. In januari werd ik geopereerd en ik moest mezelf richten op het seizoen daarop, het eerste seizoen was dus bepaald niet geslaagd te noemen. In de revalidatie wou het met mijn spierkracht van de knie erg vlotten, maar mijn conditie bleef jammer genoeg achter. In maart heb ik (na een aanhoudende hoest van 4 weken bij inspanning) de huisarts gebeld, waar ik de volgende week terecht kon. De klachten werden al minder en er was niks van ruis te horen op mijn longen, een virusje gehad was de conclusie. De zomer genoten van het mooie weer en mezelf langzaam op het nieuwe seizoen voorbereid, niks overhaasten met de knie was het motto.

Begin van het nieuwe seizoen eerst voor mezelf in het 'fitnesshonk' bij SDVB getraind om vervolgens in te stromen bij de groep van hersteltrainer Pieter Jansen. Zoals eerder ging het met mijn knie zelf heel goed, geen problemen met vocht etc., maar die conditie wou maar niet komen. Na wederom wat weken hoesten, weer naar de huisarts, nu werd er besloten om toch maar bloed te prikken. Dinsdag geprikt en kon vrijdag bellen voor de uitslag, maar werd woensdagochtend al wakker gebeld door de huisarts persoonlijk, bloed zag er niet goed uit en hij had voor de donderdag een afspraak gemaakt bij een longarts in Ede. Donderdag werd mij verteld dat het eigenlijk van alles kon zijn, van schimmel t/m kanker, en dat nadere onderzoeken moesten uitwijzen wat ik precies onder de leden had. Na een bronchoscopie en een CT-scan was het duidelijk dat er zeker wat aan de hand was en werd ik doorgestuurd naar een internist. Er werd een lymfeklier in mijn hals weggesneden om die nader te onderzoeken. Uit dit onderzoek kwam voort dat ik lymfeklierkanker had, of het non-hodgkin was of hodgkin konden ze niet goed zeggen, het had van beide wat weg en ze moesten dit nog verder onderzoeken en overleggen met elkaar. Ze noemden het hierdoor het greyzonelymfoon, het grijze gebied tussen Hodgkin en Non-Hodgkin. Ik moest direct aan de prednison en er werd een kuur gepland die voor hodgkinpatiënten wordt gebruikt (kuur die Chico bijv. heeft gehad). Na 1 zo'n kuur (ABVD-kuur) te hebben gehad werd toch geswitcht naar de R-CHOP kuur, gebruikelijk voor non-hodgkin patiënten. Dit is een 1-daagse kuur van 's ochtends half 10 t/m 5 uur 's middags. Mijn eerste R-CHOP was begin december 2008 en ik moest hierna elke 2 weken terugkomen. Ik zou in totaal 8 kuren krijgen om daarna nog bestraald te worden. Na 4 kuren zou er een PET-scan worden gemaakt om te kijken of het aansloeg en dat deed het! Bij die scan was de tumor geslonken van 11 naar 2 cm. Aan het einde van de rit, die ik goed doorkwam, werd wederom een PET-scan gemaakt. Ik werd schoon verklaard, op de PET-scan was namelijk niks meer te zien. Er werd getwijfeld om de bestralingen nog te doen, er was immers niks meer te zien, maar dit werd voor de zekerheid toch gedaan. Tussen de kuren en de bestraling door was ik zelfs even zo fit, dat ik wat speelminuten kon maken op competitie niveau bij de senioren. Ik was mee met het 3e om evt. de laatste 5 minuten in het veld te komen, maar de keeper raakte geblesseerd en er was geen reserve keeper voor handen. Toch even 50 minuten mee gepakt onder de lat. Ik kreeg er jammer genoeg 4 om mijn oren, maar het was mooi om weer eens op het veld te staan. Paar weken later doordeweeks ook nog helftje gekeept en half uur als rechtsbuiten bij het jonge 9e (oude 5e had doordeweeks geen zin om te voetballen, dus werden de jonge gretige krachten van verschillende seniorenelftallen van SDVB van stal gehaald). In juni werd ik 3 weken lang bestraald in Arnhem, dit betekende elke werkdag heen en weer voor kleine 10 minuten. Van de bestraling had ik op een wat rode huid en de gebruikelijke vermoeidheid na geen grote klachten.

Na goed uit te zijn gerust in de zomermaanden en een geweldige vakantie op Chersonnisos met mijn vrienden was ik klaar om het nieuwe seizoen vol goede moed in te gaan. 3x is scheepsrecht. Ik begon weer met voor mezelf trainen in het 'fitnesshonk' bij SDVB om daarna op de donderdag met het 8e mee te trainen. Het was heerlijk om weer wekelijks het mooiste spelletje van de wereld te kunnen beoefenen. Nadat mijn conditie wat beter was, ging ik op de dinsdag ook mee trainen met het 6e. Eind augustus werd er nog een PET-scan gemaakt, want dat was na de bestraling nog niet gedaan. De uitslag was niet wat we voor ogen hadden, er was wederom wat te zien op de PET-scan. Het kon echter zo zijn dat er littekenweefsel zat van de bestralingen en omdat ik mezelf verder goed voelde maakt ik mezelf nog weinig zorgen. Na een negatieve bronchoscopie werd er besloten om een maand later weer een PET-scan te maken. Omdat er bij het 6e op een zaterdag wat mensen afwezig waren, werd mij gevraagd mee te doen. Ik stond zowaar basis, het vertrouwen was blijkbaar groot. Uiteindelijk stond ik 80 minuten lang in de spits en werd de wedstrijd met 3-2 gewonnen. Het was de eerste overwinning in de competitie voor het 6e dit seizoen en het was mooi om daar deel van uit te kunnen maken. Weer een keertje gezamenlijk feest kunnen vieren in kleedkamer, dat had ik nog niet gedaan in mijn seniorentijd. Wat weken later mocht ik ook bij het 8e op de bank zitten ivm personeelstekort, ik ben echter niet ingevallen, omdat ik misselijk was. De eerste tekenen van fysieke problemen kwamen dus toch weer en op de PET-scan eind september bleken de plekken in mijn longen dan ook te zijn gegroeid. Littekenweefsel groeit niet, dus de kans dat de kanker terug was (of nooit weg geweest is) was groot. Nadat een bronchoscopie, endo-echografie en een longpunctie allen negatief waren werd er een kijkoperatie gedaan van mijn longen. Het weggehaalde longweefsel bevestigde onze vermoedens, de kanker was weer nadrukkelijk aanwezig.

Het nieuwe traject wat de kanker moest verbannen werd nog zwaarder dan de eerste keer. De planning was 3 R-DHAP kuren om het terug te dringen en vervolgens met een BEAM kuur de laatste restjes kapot te maken. De BEAM kuur maakt ook alle goede cellen kapot, waardoor stamceltransplantatie nodig is. De R-DHAP kuur is een kuur waarbij ik van dinsdagochtend t/m donderdagochtend werd opgenomen in het ziekenhuis om via het infuus chemo te krijgen en de donderdag en vrijdag moest ik thuis nog chemotabletten slikken. De eerste (die ik vanaf 6 januari kreeg) viel mij heel erg zwaar en hier ben ik goed beroerd van geweest. De 2e en 3e gingen door aanvullende medicijnen een stuk beter. De PET-scan liet gelukkig wel zien dat de kuren aansloegen, na 2 kuren was de tumor met 50% geslonken.

Hierna moest de BEAM kuur + stamceltransplantatie dus nog volgen. Stamceltransplantatie houdt het volgende in: Ik moest 5 dagen lang, 2x daags, een soort EPO inspuiten. Hierdoor maakt je beenmerg extra stamcellen aan die zich richting de bloedbaan begeven. Deze worden er dan 'uitgevist', zodat ze je die nadat je de kuur heb gehad kunnen teruggeven. De chemo maakt alles kapot, dus ook de goede cellen. Door teruggeven van de stamcellen kan het beenmerg zich herstellen, soort van opnieuw opstarten. Op dit moment lig ik in het ziekenhuis, heb ik de BEAM-kuur (die bestaat uit 6 dagen chemotherapie) achter de rug en een week geleden heb ik mijn stamcellen teruggekregen. De reden dat ik nog in het ziekenhuis moet vertoeven is omdat mijn weerstand heel erg laag is. Zoals ik al uitlegde maakt de kuur alles kapot en moet het beenmerg zich nog herstellen. De verwachting is dat dit 12 a 13 dagen na teruggave van de cellen voldoende is gebeurd om naar huis te mogen. Op dit moment is het via slikken van antibiotica, antischimmels etc. met name de bedoeling om niks op te lopen en lig ik dan ook in soort van quarantaine. Elke bacterie kan op dit moment zeer vervelende gevolgen hebben, omdat mijn lichaam geen afweer heeft. De komende maanden staan in het teken van herstel van mijn weerstand, zo moet ik de komende 3 maanden nog anti-biotica’s blijven slikken, moet ik omgevingen waar kans op bacteriën groot is vermijden. Ik moet ook de griepprik etc. weer krijgen. Hopelijk is het allemaal voor een goed doel en wijst de aankomende PET-scan aan dat ik schoon ben en komt het daarna nooit meer terug. Wanneer deze scan komt is op moment van schrijven nog niet bekend. 

Wat ik verder nog kwijt wil:

Hopelijk kan ik het volgende seizoen dan toch echt wat meer wedstrijden gaan spelen in de senioren, 4 is mijn geluksgetal, dus 4e seizoen moet lukken toch :) Ondanks de weinige wedstrijden heb ik toch al wel voor 2e, 3e, 4e, 6e en 9e gevoetbald en bij het 8e op de bank gezeten. Het 1e, 5e, 10e, 11e en 12e staan nog op de lijst dus ;)

Verder wil ik iedereen die in welke vorm dan ook, mij persoonlijk of de mensen om mij heen heeft gesteund van harte bedanken! Ik heb wel bevestigd gekregen wat ik al wist, dat SDV Barneveld een hele warme vereniging is!!